Gölgesi


Huzurun gölgesine sığınmışım,

üstümde yaşımın yorgunluğu.

Senin üzerinde beyaz bir elbise

ve kısacık saçların.


Sarhoşum, kapatamam ışıkları, diyorum sana.

Yüzüne bakmıyorum.

Cevap beklemiyorum.

Sağa sola koşturuyorum.

Baş dönmelerim ve engellerime sarılıyorum.

Müziğin sesini açıyorum.


Bu dört duvar içinde bağışlayamayacağım günah yok, diyorum kendime.

Kendim için.

Tanrı'yı oynuyorum.

Seni affediyorum.

Yanıma koyuyorum.

Gözlerimi kapıyorum.


Dağları geçip sessiz denizlere yelken açıyorum.

Gülleri dikenlerinden ayırıp birini sana veriyorum.

Rüzgâr yok havada.


Öpüşmek için kırmızı dudakların,

öpüşmek için tedirgin dudaklarım var.


Senin yukarı çıkıp aşağı inen göğsün,

benim titreyen ellerim

uyandırıyor Tanrı'yı.


Oyunculuğumu ve yaşayamayacaklarını kıskanıp,

dudaklarımız birleşmeden hemen önce

çalıyor rolümü.


Elindeki koca perdeyi,

örtüyor denizin üstüne.

Anlıyorum, ay denizden alırmış ışığını.

Sönüp yok oluşunu izliyorum.

Tedirgin dudaklarım ve titreyen ellerimle kalıyorum.

Gölgemi artık göremiyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

ZAMBAK

  Seninle konuşmak isterdim, Üzerine bol gelen hırkanla Yeni sürdüğün ojelerinle. Tabiatı renklerini tamamlayan beyaz çoraplarınla, Benimle kalmanı isterdim. O akşam Yüzüne dokunmak isterdim Boynunun sıcaklığında dudaklarımı yakmak Bir bilmece gibi çözmek kıyafetlerini Bedenini bedenimde görmek Terlerimizin birbirine karışarak süzülmesini vücudumuzdan, İsterdim. Seninle utanıp, seninle gülebilmek Günahlarını kendi defterime yazabilmek Tanrıya senin için karşı çıkabilmek, İsterdim. Sabah güneşin doğmamasını, Hiç bitmeyecek, senli bir rüya görmeyi Tüm sokaklarımın parfümünün kokmasını Güneşin saçının rengine boyanmasını, isterdim. Kaybolduğum, hayal kırıklarını ceketimde taşıdığım bu yaşamda, Bana bahşedeceğin tek bir gülüşle Tüm dünyayı bir zambak bahçesine çevirmeyi İsterdim.
Read more »

PATLAYAN ŞEKER

Resim
Bir kadın ve bir adam var sadece bu öyküde: Adamın mavi montu, kadının zümrüt rengi kabanı vardı üzerinde. Hava soğuktu, sokaklara gecenin çökmesine bir iki saat vardı. İlk kez buluştukları için kesik kesik kelimelerle konuşuyorlardı. Adam utanıyordu, kadın ne düşünüyor bilmiyordu. Kadının kokusu tüm soğukluğu delip adamın burnuna çarpmıştı. Adam bu kokuyu tanıyordu, her gece yatağında, cennetinde betimlediği kokuydu bu. O an cennetini bir kişiye daha açma fikri korkutmuştu onu, yüzüne çökmüştü gerginlik, kadın fark etmişti bunu ama adam kadın ne düşünüyor bilmiyordu. Sokaklar gidildikçe hava daha da soğumaya başlamıştı, gece gönderiyordu önce şimşeklerini. Kadının siyah ressam şapkası vardı ama korumuyordu onu, üşümeye başlamıştı. Bu konuda bir şey dememişti kadın, ama hissediyordu adam. Cennetine koyunca kadını; ezbere bildiği o uzun şiirde ki en can alıcı cümleden bile daha çok hissediyordu kadını. Adam bu kabullenişi sevmeye başlamıştı gerginliğini atıp bir iki espriyle güldürmü...
Read more »

Sütyendeki Gökyüzü

Birkaç şiirimde bahsettiğim seni, bir takıntı olmaktan çıkarıp yanıma koymak isterdim.  Seninle konuştuğum ilk film olan “Jeux d'enfants”ı tekrar izleyip bu sefer çimentoya seninle beni gömmek isterdim.  Hiç öpmediğim o dudaklarına bordo bir ruj sürüp taşırdığım yerlerden öpmek,  Kısacık saçlarının uzamasını gözlerinin içine bakarak beklemek isterdim.  Ben zamana yenilmiş bir adamım.  Oluşturduğum kalıplarda kendini bir kedi gibi sıkıştırmış,  mütemadiyen o kalıplardan şikâyet eden bir çocuk.  Senin kalıbın olamaz sevgilim.  Senin kırdığın kalıplar ayağına batar da acımaz canın.  Sen duvara asılmış bir tablo,  Gittiğim kafede çalan unutulmuş bir şarkı,  Masmavi gökyüzünü tamamlayan bir martı sürüsüsün.  Ben tabloları parçalayan,  şarkıları susturan,  martı sürüsüne sapanla vuran yaşlı bir ruh.  Senin var olduğun evrende yaşar martılar.  Gökyüzünü bırakırlar da ayağındaki camları çıkarırlar.  Sen gökyüzü...
Read more »