ZAMBAK

 

Seninle konuşmak isterdim,

Üzerine bol gelen hırkanla

Yeni sürdüğün ojelerinle.

Tabiatı renklerini tamamlayan beyaz çoraplarınla,

Benimle kalmanı isterdim.

O akşam

Yüzüne dokunmak isterdim

Boynunun sıcaklığında dudaklarımı yakmak

Bir bilmece gibi çözmek kıyafetlerini

Bedenini bedenimde görmek

Terlerimizin birbirine karışarak süzülmesini vücudumuzdan,

İsterdim.

Seninle utanıp, seninle gülebilmek

Günahlarını kendi defterime yazabilmek

Tanrıya senin için karşı çıkabilmek,

İsterdim.

Sabah güneşin doğmamasını,

Hiç bitmeyecek, senli bir rüya görmeyi

Tüm sokaklarımın parfümünün kokmasını

Güneşin saçının rengine boyanmasını, isterdim.

Kaybolduğum, hayal kırıklarını ceketimde taşıdığım bu yaşamda,

Bana bahşedeceğin tek bir gülüşle

Tüm dünyayı bir zambak bahçesine çevirmeyi

İsterdim.

Bu blogdaki popüler yayınlar

PATLAYAN ŞEKER

Resim
Bir kadın ve bir adam var sadece bu öyküde: Adamın mavi montu, kadının zümrüt rengi kabanı vardı üzerinde. Hava soğuktu, sokaklara gecenin çökmesine bir iki saat vardı. İlk kez buluştukları için kesik kesik kelimelerle konuşuyorlardı. Adam utanıyordu, kadın ne düşünüyor bilmiyordu. Kadının kokusu tüm soğukluğu delip adamın burnuna çarpmıştı. Adam bu kokuyu tanıyordu, her gece yatağında, cennetinde betimlediği kokuydu bu. O an cennetini bir kişiye daha açma fikri korkutmuştu onu, yüzüne çökmüştü gerginlik, kadın fark etmişti bunu ama adam kadın ne düşünüyor bilmiyordu. Sokaklar gidildikçe hava daha da soğumaya başlamıştı, gece gönderiyordu önce şimşeklerini. Kadının siyah ressam şapkası vardı ama korumuyordu onu, üşümeye başlamıştı. Bu konuda bir şey dememişti kadın, ama hissediyordu adam. Cennetine koyunca kadını; ezbere bildiği o uzun şiirde ki en can alıcı cümleden bile daha çok hissediyordu kadını. Adam bu kabullenişi sevmeye başlamıştı gerginliğini atıp bir iki espriyle güldürmü...
Read more »

HAFİF TİTREMELER

 Küle kahve dökmüştük Ya da Kahveye külü Gece pek sevişilmezdi Art arda yakılan sigarlar Baka baka gözlerimize Tek bir laf yoktu ağzımızda Damarlarımızın alkole ihtiyacı vardı Ya da kelimelerimizin ağzımıza değmesine Ama Biz yavaş yavaş unuttuk birbirimizi Ellerim ellerine Dudaklarım dudaklarına Değmeden Bir şarjör ayrılık boşalttık üstümüze Yenilmiştik ve umut yoktu masada Senin kırmızı elbisen Benim siyah pantolonum Bir değildi ama Biliyorduk birden olmuyordu böyle şeyler Hafif titremeler İyi yazılan şiirler gibi Sonu gelmeyen bakışmalara karşı Tanrının pencereye vuran yağmur kıyağı Bak o an dalgalandık biraz Bir gemi daha battı yakın bir denizde Zaten darmadağındık Biraz daha susup bir sigara yaktık enkazına Sona varmıyordu artık saatler Duman sinmişti perdelerimize Dedim bir kap koy pencereye Yağmur suyuyla demleriz ayrılığı bu gece Kahvaltıya kalmazsın malum Söz kalanını dökerim arkandan sessizce
Read more »