YORULDUM YİNE

 

Şimdi en sevdiğim kırmızı defterimi en pahalı kalemimle parçalıyor gibiyim

Kalemin içine uç yerine üzüm koymuşum da

Belki şarap olur diye

Ümidim, hayallerim de var

Bir de yalnızlığım da

 

Başım dönüyor

Başım ağrıyor

Dökülmüyor yaşım

İnanmıyor kimse

 

Bir sır vereyim size

Allah’tan daha yalnızım

Ve kesmek istemiyorum bileklerimi

Sözlerim var

Yardım edin bana

Birkaç melek gönderin mesela

Boyayayım gökkuşağını bordoya

 

Güneşte yanmak istiyorum

Akşam yağmur altında bir bedenle sevişmek

Nefeslerini saymam ama

Duyguların bir önemi yok bu çağda

O milenyum senin

Bu milenyum kimsenin

Bir bukalemun gibi koruyor kendini zaman

Olan bana oluyor

 

Yoruldum yine

Soluksuz çıktım bu bayırı

Soluksuz yazdım buraya kadar

Bir sigara yakayım da soluklansın ciğerlerim

Hoş ona da karşı doktorum

Ayna da kızıyor bana

Saklanıyor içimde doktoru, polisi, annesi, babası

Farklı hikayelerde gıdıklıyorum hepsini

Ama yazamıyorum bir kahramanlık hikayesi

O kadar büyümedim daha

 

Sahi kaç derece geceleri hava

Yaşım kadar mı?

Hiç bilmiyorum da

Güneş batmadan evdeyim

Yatsıya müteakip uykuda

 

Mesela biraz geç karpuz yedim dün gece

Bayattı sanki

“Hayat mı bu” dedi bir derviş

Sakalını sevdim

Sevdim başka çarem yoktu

 

Severken yüzüm gülüyor mu benim?

Aynayı hiç sevmiyorum da

Bilmiyorum kendimi pek

 

Kaç param olsa yeter size?

Kırbacınızın izleri sırtımda

Çekin şu dilinizi lütfen

Gülemiyorum kendime

 

Kabullenmek istiyorum yalnızlığımı

Sarayım sigaramı ölümüme

Söz külleri avucuma dökerim

Rahatsız etmem kimseyi de

Bu blogdaki popüler yayınlar

PATLAYAN ŞEKER

Resim
Bir kadın ve bir adam var sadece bu öyküde: Adamın mavi montu, kadının zümrüt rengi kabanı vardı üzerinde. Hava soğuktu, sokaklara gecenin çökmesine bir iki saat vardı. İlk kez buluştukları için kesik kesik kelimelerle konuşuyorlardı. Adam utanıyordu, kadın ne düşünüyor bilmiyordu. Kadının kokusu tüm soğukluğu delip adamın burnuna çarpmıştı. Adam bu kokuyu tanıyordu, her gece yatağında, cennetinde betimlediği kokuydu bu. O an cennetini bir kişiye daha açma fikri korkutmuştu onu, yüzüne çökmüştü gerginlik, kadın fark etmişti bunu ama adam kadın ne düşünüyor bilmiyordu. Sokaklar gidildikçe hava daha da soğumaya başlamıştı, gece gönderiyordu önce şimşeklerini. Kadının siyah ressam şapkası vardı ama korumuyordu onu, üşümeye başlamıştı. Bu konuda bir şey dememişti kadın, ama hissediyordu adam. Cennetine koyunca kadını; ezbere bildiği o uzun şiirde ki en can alıcı cümleden bile daha çok hissediyordu kadını. Adam bu kabullenişi sevmeye başlamıştı gerginliğini atıp bir iki espriyle güldürmü...
Read more »

ZAMBAK

  Seninle konuşmak isterdim, Üzerine bol gelen hırkanla Yeni sürdüğün ojelerinle. Tabiatı renklerini tamamlayan beyaz çoraplarınla, Benimle kalmanı isterdim. O akşam Yüzüne dokunmak isterdim Boynunun sıcaklığında dudaklarımı yakmak Bir bilmece gibi çözmek kıyafetlerini Bedenini bedenimde görmek Terlerimizin birbirine karışarak süzülmesini vücudumuzdan, İsterdim. Seninle utanıp, seninle gülebilmek Günahlarını kendi defterime yazabilmek Tanrıya senin için karşı çıkabilmek, İsterdim. Sabah güneşin doğmamasını, Hiç bitmeyecek, senli bir rüya görmeyi Tüm sokaklarımın parfümünün kokmasını Güneşin saçının rengine boyanmasını, isterdim. Kaybolduğum, hayal kırıklarını ceketimde taşıdığım bu yaşamda, Bana bahşedeceğin tek bir gülüşle Tüm dünyayı bir zambak bahçesine çevirmeyi İsterdim.
Read more »

HAFİF TİTREMELER

 Küle kahve dökmüştük Ya da Kahveye külü Gece pek sevişilmezdi Art arda yakılan sigarlar Baka baka gözlerimize Tek bir laf yoktu ağzımızda Damarlarımızın alkole ihtiyacı vardı Ya da kelimelerimizin ağzımıza değmesine Ama Biz yavaş yavaş unuttuk birbirimizi Ellerim ellerine Dudaklarım dudaklarına Değmeden Bir şarjör ayrılık boşalttık üstümüze Yenilmiştik ve umut yoktu masada Senin kırmızı elbisen Benim siyah pantolonum Bir değildi ama Biliyorduk birden olmuyordu böyle şeyler Hafif titremeler İyi yazılan şiirler gibi Sonu gelmeyen bakışmalara karşı Tanrının pencereye vuran yağmur kıyağı Bak o an dalgalandık biraz Bir gemi daha battı yakın bir denizde Zaten darmadağındık Biraz daha susup bir sigara yaktık enkazına Sona varmıyordu artık saatler Duman sinmişti perdelerimize Dedim bir kap koy pencereye Yağmur suyuyla demleriz ayrılığı bu gece Kahvaltıya kalmazsın malum Söz kalanını dökerim arkandan sessizce
Read more »